Allah''ın Beğendiği Bir Ahlak; Affetmek

Allah’ın sonsuz merhamet sahibi olduğunun, insanları sayılamayacak kadar çok nimet içinde yaşattığının ve insanlar O’na karşı nankörlük etseler de, onları bağışladığının ve her seferinde fırsat verdiğinin bilincinde oldukları için, her ne kadar büyük bir yanlış içine düşmüşlerse de Rahman’ın kendilerini bağışlayacağını bilirler. Bunu bilmenin güveni, onların çok huzurlu ve rahat bir yaşam sürmelerine vesile olur. Çünkü ne denli bir yanlış yaparlarsa yapsınlar, Allah’a samimi olarak yöneldikleri takdirde, her zaman  kendilerini bağışlayacağını ümit ederler. Yeri, göğü ve ikisi arasındakileri yaratan, canlılara rızık veren ve onları yaşatmaya kadir olan Allah’ın kendilerinin tek dostu, yardımcısı ve velisi olduğunu bilmeleri, onların her ne olursa olsun mutlak güç sahibi olan Allah’a yönelmeleri gerektiğine inanmalarına ve böylece dünya hayatında çok huzurlu, şevkli ve mutlu olmalarına vesile olur. 

İman edenler, kendileri bir yanlışa düştüklerinde Allah’ın kendilerini nasıl bağışladığını, merhamet ettiğini, şefkat gösterdiğini ve kendilerine verdiği nimetleri kesmediğini çok iyi bilirler ve bunun eksikliğini asla yaşamak istemezler. Bu nedenle Allah’ın kendilerini bağışladığı, şefkat gösterdiği gibi kendilerinin de insanlara karşı, bu ahlakı benimsemeleri gerekmektedir. Yüce Rabbimiz, bunu iman edenlere Kuran’da şöyle emretmiştir:

 “Sen af (veya kolaylık) yolunu benimse, (İslam'a) uygun olanı (örfü) emret ve cahillerden yüz çevir.” (Araf Suresi, 199)

Kalpten Allah’a bağlı olan samimi bir mümin, her zaman insanlara karşı hoşgörülü ve alttan alıcı bir tavır sergilemelidir. Kardeşlerine karşı hüsn-ü zan göstermek hayatlarının her anında hakim olmalıdır. Bu nedenle bağışlayıcı, şefkat ve hoşgörü gösteren bir ahlak üzerine olmak bütün iman edenlerin üzerinde çok önemli bir sorumluluktur. 

Mümin, eğer bir kardeşi hata yaptığında Allah’a sığınmasına rağmen, kendisinin kardeşini affetmemesi, Rabbimiz’in hoşnut olmayacağı bir tavırdır. Bu karakter, zaten iman edenlerin fıtratına da uygun olmayan, onları mutlu etmeyen bir karakterdir. Çünkü samimi olarak iman eden ve Allah’ın rızasını kazanmak için salih davranışlarda bulunan bir mümin, Allah’ın Kuran’da kendisine yapmasını emrettiği davranışlardan kesinlikle taviz vermez, gevşek davranmaz. Müminler, Allah’a karşı çok büyük bir sevgi ve korku duydukları için, O’nun emrettiği bir davranışı en güzel şekilde yerine getirmek için kendilerini eğitirler. 

Allah’ın dinine sarılmış samimi bir mümin, O’nun kendisinden yapmasını istemediği bir davranışta bulunduğu anda, canını alabileceğini ve bu hatası için tevbe etmeye dahi zamanın olamayacağının farkında yaşar. Allah’tan çok şiddetli korkan ve O’na karşı sevgisinden dolayı mahçup olmak istemeyen müminler, Allah’ın rıza göstermeyeceği bir davranışta bulunmaktan çekinirler. Kuran’da bildirilen güzel ahlaka kavuşabilmek için her olaya, insanların her tavrına karşı güzel bir tarzda, sevecen, yumuşak huylu, merhametli yaklaşırlar. Ve sonsuz kudret sahibi olan, her yarattığında binlerce hikmet olan Yüce Rabbimiz’in, bunda da binlerce hayır, güzellik ve hikmet yarattığını asla unutmazlar. 

Bu ahlaktan taviz vermeyen müminlerin birbirlerine karşı sevgileri güçlenir, hoşgörüleri artar ve aralarındaki bağa şeytanın zarar vermesi imkansız hale gelir Allah’ın izniyle.

'Sizden, faziletli ve varlıklı olanlar, yakınlara, yoksullara ve Allah yolunda hicret edenlere vermekte eksiltme yapmasınlar, affetsinler ve hoşgörsünler. Allah'ın sizi bağışlamasını sevmez misiniz? Allah, bağışlayandır, esirgeyendir.' (Nur Suresi, 22)